گزارشی جالب از کتاب کلاس اول ۷۰ سال پیش + عکس


 حتما هممون کتاب کلاس اول خود و یا دست کم، تصاویر و نوشتارهایی از اونو به یاد داریم.

 

به گزارش آلامتو به نقل از ایسنا، ایام کلاس اول دبستان یکی از پرخاطره ترین دوران زندگی آدماس و هممون دوست داریم واسه یه بار هم که شده، اولین کتاب درسی زندگی مون رو به دست بگیریم و صفحه های اونو به یاد دوران کودکی ورق بزنیم و کمی هم در اون تأمل کنیم. بعضی وقتا هم افسوس می خوریم که ای کاش کتاب فارسی کلاس اول مون رو به عنوان یادگاری نگه می داشتیم.

 

عبدالحسین کلهرنیا گلکار فردیه که کتاب اول ابتدایی خود رو حدود ۷۰ سال حفظ و نگه داری کرده. کلهرنیا بیشتر از ۳۰ سال در مدرسه های استان کرمانشاه به عنوان معلم هنر تلاش کرده نظم رو در زندگی دانش آموزان نهادینه کنه و امروز میشه از اون به عنوان یکی از دانش آموزان منظم هفت دهه گذشته نام برد.

 

به کار گیری کتاب یادشده به سالای دهه ۱۳۲۰ مربوط می شه و نوع خط به کار برده شده در اون به صورت نستعلیق و نسخه.

 

در اون دوران که دانش آموزان با این کتاب تحصیل می کردن، اواخر جنگ جهانی دوم بود.

 

کلهرنیا که دوران خردسالی اش رو با شعرها و جمله های کودکانه این کتاب سپری کرده، در این باره میگه: «اثر مثبت و شادی آور بعضی از حکایتای این کتاب هنوز پس از چند دهه بر روح و روان من باقی مونده؛ طوری که بارها از این کتاب واسه فرزندان و نوه ام قبل از رفتن به مدرسه، خونده ام. بعضی از حکایتای این کتاب عبارت ان از: شب مهتاب، بوسه مادر، عید نوروز و پیشی پیشی ملوسم.»

 

 

اون با اشاره به انتقادی که در همون سنین کودکی به یکی از درسای این کتاب داشته، میگه: «درس «آذر و شخص کور» همیشه سؤالی آزاردهنده تو ذهن من به وجود می آورد که به چه دلیل نویسنده این کتاب مهم، اون فرد نابینا رو مرد کور خطاب می کنه؟ چون من همیشه از واژه کور متنفر بودم که اصلاً به چه دلیل آدم به خاطر معلولیت باید تا آخر عمر احساس ذلت کنه و همیشه دوست داشتم که آدم علیل هیچوقت ذلیل نباشه.

 

نگه دارنده این کتاب قصد فروش اونو نداره؛ مگه این که در مراکز فرهنگی خاص مورد بازدید عموم قرار گیرد.

 

 

 

 

 

ایسنا