گردشگری به سبک هندی !!


iran

«گردشگری ایرونی به سبک پیاده رونشین های هندی» معضلیه که چند سالی می شه دامن گیر به اصطلاح صنعت گردشگری کشور شده و «مینو حسنی اصفهانی» مدرس، کارشناس و پژوهشگر بخش ی گردشگری با نگاهی به این مشکل تلاش کرده وضعیت گردشگری داخلی ایران رو بررسی کنه.

به گزارش به نقل از ایسنا، در یادداشت این پژوهشگر آمده: مردی میان سال با زیرپیراهنی سفید رنگ، روی چمن کاری های امتداد یکی از خیابون های مرکزی شهر زانو زده و در حال چنگ زدن به موهای کف زده اشه. بطری یه ونیم لیتری پر از آب رو واسه آبکشی موهاش، کنارش روی زمین قرار داده. اینجور صحنه ی نامأنوس با زندگی شهری در نگاه اول، خیابون های پر ازدحام «بمبئی» یا «دهلی» رو به یاد آدم می آورد و هندی های خیابون خواب که سال هاست در امتداد پیاده روهای خیابون های معروف این شهرها زندگی می کنن و ناگزیر تموم امور اجتماعی و شخصی عادی زندگی یه آدم مانند به دنیا اومدن، خوابیدن، غذا خوردن، مسواک زدن و شستن سر و کله رو در کنار همین خیابون ها انجام میدن.

اما صحنه ی توضیح داده شده نه در هندوستان، بلکه در یکی از شهرهای شیک و پرطرف دار گردشگری ایران اتفاق افتاده و اون مرد یکی از میلیون ها گردشگر داخلی نوروزی ایرونی بود که با وسوسه ی تغییر حال و هوا و استراحت فیزیکی و روحی، با یه چادر مسافرتی، یه گاز پیک خوبی و دست کم مایحتاج روزانه در معیت خونواده که ممکنه شامل نوزاد، کودک یا حتا فردی سن و سال دار هم باشه، راهی سفرهای ارزون قیمت از نوع ایرونی شده!!

این مسافران بیشتر خسته و همیشه نگران و ترسان از هر نوع تغییرات جوی، مقصدشان کنار خیابونه و در پیاده روها چادر برپا می کنن، همون جا آشپزی می کنن، می خوابند و بچه های شون رو سروسامون میدن. فرقی نمی کنه کدوم شهر ایران، کافیه سری به پارک بزرگ یا خیابون اصلی شهر بزنین تا به این نتیجه برسین.

ما ایرونی ها در مدت چند روز سفر نوروزی دقیقا نمونه های کپی ورداری شده از خونواده های پیاده رونشین هندی هستیم!!

در دنیای امروز که کشورها واسه جذب درآمدهای بیشتر از گردشگری، سر و دست می شکنند، هر روزه رشته های جدیدی هم به بازار گردشگری معرفی می شن که طرفداران خاص خود رو بدون این دست اون دست کردن پیدا می کنن. بازدید از خرابه های مناطق سیل یا زلزله زده، بازدید از مناطق فقیر یا جنگ زده ی دنیا، تجربه ی خطرناک ترین فعالیت ها در طبیعت و شب مانی در هتلی یخی با میانگین دمای زیر صفر درجه، شکل های جور واجور جدید و البته عجیب و غریبی از گردشگری هستن که شاید بعضی از اون ها واسه خیلی از مردم مورد پسند نباشه و جذابیتی نداشته باشن؛ اما طرفداران خاص خود رو داره که پول رو به جیب کشورای مبدع این رشته ها جاری می کنه.

به نظر می رسد که ما هم می تونیم یکی دو رشته جدید به جهان پرهیاهوی سفر و گردشگری معرفی کنیم، شاید بازار ساکن گردشگری ورودی ما هم تلنگری بخوره.

هرچند از بعد شاخصه های علمی گردشگری، کشور ایران رشد زیادی در دهه ی گذشته نشون نمی دهد و هرچند ما بازم بر ایستایی خود در پیشرفت ی گردشگری داخلی بسیار بیشتر از گردشگری ورودی تأکید داریم و بازم هرچند، در مقایسه با دیگه کشورای در حال پیشرفت در ایجاد زیرساخت های گردشگری پایدار حرفی واسه گفتن نداریم، اما بی شک می تونیم مدعی اختراع و البته آزمایش شکل های جدیدی از گردشگری در کشورمون باشیم؛ یکی از اون ها «گردشگری هندی» است.

سفری واسه تجربه ی زندگی روزمره در کنار خیابون که فقط اسمش «گردشگری» است، چراکه هیچ چرخش و درآمد مالی و منافع اجتماعی زیادی واسه جامعه ی میزبان نداره. درصد خیلی از سفرهای نوروزی در ایران، یعنی دور شدن موقت از محل زندگی با دست کم هزینه. متضرران این نوع سفرها بیشتر بیشتر از ذی نفعان اون هستن. تو یه سمت، بخش های دولتی جور واجور قرار دارن که باید در جهت اسکان، جای گیری و رفع تخریب ها پس از خروج گردشگران از شهرها و روستاها هزینه های بسیار کنن. در طرف دیگه، جامعه ی میزبانه و صاحبان مشاغل گردشگری که برخلاف انتظارشون سودی قابل توجه از فروش اجناس و خدمات عایدشان نشده و در طرف دیگه، میراث فرهنگی و طبیعی کشوره که به یه باره و در مدت کوتاهی تحت فشار انبوه گردشگران بیشتر از ظرفیت تحمل خود قرار گرفته ان، گردشگرانی که درباره ی چیجوری بودن در طبیعت و رفتار با میراث تاریخی دست کم آموزش ممکن رو در مدرسه، دانشگاه، خونواده و اجتماع دریافت کرده ان.

گردشگری ایرونی به سبک پیاده رونشین های هندی، از شاخصه های کلی ی اقتصادی و البته اجتماعی صنعت گردشگری بهره مند نیس، پس نباید آمار صد میلیونی روبه رشد اون رو در آمار کلی گردشگران داخلی ایرونی محاسبه کرد. به نظر می رسد هرچه زودتر باید واسه تغییر شکل این نوع مسافرت در کشور و کاهش آسیب های به وجود اومده بوسیله اون برنامه ریزی شه.

ایسنا