سلول های مصنوعی قادر هستند در داخل بدن دارو تولید کرده و بیماری ها را از بین ببرند


در زمان حاضر واسه درمان خیلی از بیماریا از شکلای جور واجور داروهای در رابطه استفاده می کنیم اما به زودی به عصری می رسیم که مصرف قرص، روشی قدیمی هستش و دیگه هیچ پزشکی نسخه ای واسه بیمارها نخواد نوشت. به چه دلیل؟ چون قراره سلولای انسانی خودشون به ابزاری واسه مقابله با مریضی و انگار میشه گفت به کارخانه داروسازی تبدیل گردند.

بر این پایه، سلولا به طور دایم خود رو واسه پیدا کردن نشونه های مریضی نمایشگر کرده و بعد داروی ضد التهابی مورد نیازشون رو تولید می کنن.

در ادامه با سایت ما همراه باشین.

همونجوریکه در بالا اشاره کردیم، محققان در حال انجام تحقیقاتی هستن تا بدن خود آدم داروی لازم واسه رفع مریضی رو تولید کنه. تحقیق مورد اشاره که در مجله علمی «ساینس ترنسلیشنال مدیسن» به چاپ رسیده به طور اختصاصی در مورد مریضی پوستی طولانی «پسوریازیس» صورت پذیرفته. مریضی نامبرده یه جور مریضی طولانی ژنتیکیه که در اون سیستم ایمنی بدن به سلولای سالم آسیب وارد می کنه و موجب ایجاد خارش و لکه های بزرگ روی پوست می شه.

تیمی تشکیل شده از مهندسان ژنتیک به رهبری «مارتین فاسنگر» در موسسه تکنولوژی فدرال سوئیس، سلولای زنده رو طوری برنامه ریزی کردن تا  افزایش صدفک (پسوریازیس) رو تشخیص داده و داروی درمانی لازم واسه متوقف ساختن اونو تولید کنن.

پس از کاشت این سلولا در بدن موشای آزمایشگاهی، مریضی خود ایمنی موردبحث روند کار خود رو متوقف کرد و باعث گشت تا پوست به زندگی عادی خود ادامه بده.

فاسنگر در مورد طرح خود گفته: «سلولای تولیدی ما به شکلی مهندسی شدن تا بتونن دو نوع سیگنال ورودی رو تشخیص بدن که مشخصه های یه سیستم ایمنی واسه جلوگیری از پیشرفت التهاب صدفک رو در خود دارن. پس از تشخیص نشونه های نامبرده به وسیله این سلولا، اونا با تولید داروهای کنترل کننده، واکنشی سریع از خود نشون میدن تا رشد مریضی رو متوقف کنه.»

نگهبان سلولا

سلولای دوباره مهندسی شده به وسیله فاسنگر رو مبدل سیتوکین هم می گن. واسه ساخت اونا محققان اول روی سطح سلولا، دو نوع دریافت کننده شیمیایی تعبیه می کنن. این گیرنده های اضافی اجازه میدن تا مولکولای سلولی بتونن حضور پروتئینای خاص در دور و بر خود رو تشخیص بدن. پروتئینای نامبرده «عامل نکروز تومور» (TNF) و اینترلوکین-۲۲ (IL-22) هم نامیده می گردن و باید گفت وقتی به صورت جداگونه فعالیت می کنن واسه سیستم ایمنی بدن نقش حیاتی دارن اما هنگام تجمع در کنار هم و تشکیل کلونی به عنوان نشونه التهاب مریضی صدفک شناخته می شن.

پیرو همین مسئله، به ادعای رهبر تیم تحقیقاتی یاد شده، سلولای ساخته شده به وسیله اونا اگه دو مولکول پروتئینی رو به طور همزمان در کنار هم تشخیص بدن، با تولید یه جفت مولکول ضد التهابی به اسمای IL4 (اینترلوکین ۴) و IL10 (اینترلوکین ۱۰) و ارسال شون به جریان خون عکس العمل نشون میدن.

قبل از یافته های جدید هم اینترلوکینای یاد شده به عنوان دارویی موثر به خاطر متوقف کردن التهابات پسوریازیس و درمان اون کشف شده و استفاده می گشتن.

واسه موشای آزمایشگاهی تیم مورد بحث، با یه بار تزریقِ سلولای اصلاح شده، التهاب و رشد مریضی صدفک رو تا یه هفته می شد متوقف کرد. در نتیجه میشه گفت که سلولای مهندسی شده جدید فاسنگر مثل یه نگهبان همیشه حواس جمع، دائم در حال نمایشگر کردن شرایط و پیدا کردن زمان لازم واسه به کار گیری داروی موردنیاز هستن.

آینده علم پزشکی

فاسنگر در مورد روشی که با همراهی گروهش کشف کرده، اعلام داشته: «شاید تعجب کنین که وقتی میشه با مصرف اینترلوکینای ۱۰ و ۴ این مریضی رو درمان کرد، به چه دلیل باید این همه سختی کشید و اینجور سلولایی رو بدن تزریق کرد؟ این روش در آزمایشگاه تست شده اما مشکلی داره و اون این که این مولکولا خیلی سریع در جریان خون حرکت می کنن و شما از پایه مجبورین تا به طور مرتب این اینترلوکینا رو به بدن مریض تزریق کنین تا نتیجه دلخواه انجام بشه.»

با اینکه سلولای مصنوعی این تیم هنوز در بدن آدم مورد آزمایش قرار نگرفتن اما تستای ابتدائی نشون میدن که کارکرد اونا در جریان خون آدم با مشکلی مواجه نیس. به همین منظور، محققان یاد شده باور دارن خیلی دور نیس وقتی که محققان بتونن از این نوع آزمایشات به عنوان زمینه ای واسه اعمال درمانای ژنی استفاده کنن.

این کار به این صورت میشه که: یه دکتر می تونه نمونه ای از سلولای مریض گرفتار به پسوریازیس رو ورداشته و با روش آزمایشگاهی فاسنگر اونو به نمونه های اصلاح شده تبدیل کنه و در آخر هم سلولای جدید رو درون یه پچ در زیر پوست و درست در جایی که آماده خدمت باشن و بتونن در کمترین زمان عکس العمل درمانی از خود نشون بدن، تزریق کنه.

در آخر هم باید به سخنان پایانی فاسنگر در مورد روش خلق شده به وسیله تیمشون اشاره کنیم که ادعا کرده: «ما سلولایی طراحی کردیم که ویژگیا و فرصتای کنترلی جدیدی رو به بدن مریض اضافه می کنه. با این نوع تکنولوژی ما میتونیم بدن رو در مقابل بیماریا مقاوم کنیم و دنیایی از پروتزهای (اعضای مصنوعی) مولکولی رو تولید کنیم. به این صورت آینده علم پزشکی به طور اساسی دچار تغییر خواهد گشت.»

امیده که با ادامه این راه و پیشرفت این روشای درمانی بشه از بروز خیلی از بیماریای ناراحت کننده واسه آدم پیشگیری کرد و سلامت بیشتری رو واسه نوع بشر به ارمغان آورد.