منابع مقالات علمی : تدوین و الویت بندی استراتژی های ارتقای گردشگری مقصدهای شهری نوظهور- قسمت …

اهمیت تبلیغ و ترویج رویدادها و پکیج های گردشگری.
بررسی کاربرد چرخۀ عمر و استراتژیهای انتخاب شده در مقصد گردشگری مالزی‌(هوسین، 2014):
مرحلۀ اولیه مقصد گردشگری (برنامۀ اول تا چهارم مالزی)
آغاز مرحلۀ درگیری یا اکتشاف مدل باتلر را میتوان در برنامۀ اول مالزی شناسایی کرد (1970-1966) که در آن زیرساختهای اولیه (هتلها، حمل و نقل، تسهیلات گردشگری و امکانات رفاهی) در چهار ناحیۀ اصلی شهرداری (سواحل غربی، کوالالامپور، پنانگ[148]، پاهنگ[149]، لپو[150]) توسط ذینفعان بخش عمومی و خصوصی به طور عمده توسعه داده شد و بخش دولتی به منظور توسعه زیرساختهای حمل و نقل در ایالتهای توسعه نیافته (از جمله ساحل شرقی شبه جزیرۀ مالزی و سابا[151]، ساراواک[152]) و مناطق روستایی آغاز به کار کرده است. نتیجه آن هجوم گردشگران خارجی زیادی به این مناطق بود.
در رابطه با فعالیتهای ترویجی باید اذعان کرد که دپارتمان گردشگری، روشهای تبلیغی گوناگونی را از طریق ارائه خدمات متمایز به گردشگران داخلی و بین المللی و پرسنل تجاری سفر (آژانسهای مسافرتی، روزنامهنگاران و غیره) اتخاذ کرده است. تاکتیک تمایز بین گردشگران و پرسنل تجاری جهت حصول اطمینان از موفقیت برنامۀ بازاریابی و با هدف جذب گردشگران بالقوه به مالزی، توسط انجمن مسافرتی آسیا و اقیانوسیه (PATA)[153] پیشنهاد شده است. در پایان برنامۀ اول ورود گردشگران خارجی به مالزی از 23.225 در سال 1965 به 76.384 در سال 1970 افزایش یافته است.
در طول برنامۀ دوم مالزی (1975-1971) توسعه زیرساختها و تسهیلات گردشگری در همۀ ایالتهای مالزی گسترش یافته است؛ مشوقهایی برای ساخت هتلهای جدید و ارتقای تسهیلات هتلهای موجود بر طبق استانداردهای بین المللی، در ساحل شرقی در مقایسۀ با ساحل غربی به منظور تشویق مشارکت بخش خصوصی جهت توسعۀ زیرساختها الویت بیشتری داده شده است و سرمایهگذاری در پروژههای بزرگ ساخت و ساز جادهها (از جمله بزرگراه شرق به غرب، بزرگراه آسیایی، (بزرگراه کوانتان- سگامیت)[154] و (بزرگراه کوالالامپور/سریمبان)[155] در برنامۀ سوم مالزی به پایان رسید (1980-1976). احداث این بزرگراهها به توسعۀ مناطقی که در امتداد بزرگراه بودند و دسترسی آسان به منطقه منجر شده است. یک طرح بازاریابی سازمان یافته و کارآمد در می 1975 به منظور پیگیری میزان موفقیت کنفرانس انجمن مسافرتی آسیا و اقیانوسیه که در چند سال اخیر برگزار شده است، اجرا شده است. ساختار طرح جهت حصول اطمینان از تداوم تقاضا برای هتلها و مراکز اقامتی، مطابقت آنها با استاندارهای توسعه و تنوع بخشی به تسهیلات و خدمات گردشگری بود. همراه با توسعۀ سایتهای گردشگری و توسعۀ تسهیلات هتلها و زیرساختهای حمل و نقل در هر ایالت، تمرکز روی فعالیتهای بازاریابی نظیر برنامههای مهماننوازی، نمایشگاههای تجاری، روابط عمومی و تبلیغات (به سمت بازار بزرگ مالزی از جمله ژاپن، انگلستان، استرالیا و بازارهای بالقوه مانند آلمان، فرانسه و سوئد و دفاتر بین المللی هنگکنگ) بوده است. با این حال در طول اجرای برنامه؛ توسعۀ تسهیلات اقامتی به طور کامل قابل دستیابی نبود و با ارائه خدمات عمومی و توسعۀ زیرساختها هماهنگ نبود به دلیل اینکه بر فعالیت بخشها ذیربط نظارت نشده است و هر بخش صلاحیت و اختیار خود را داشته است. بنابراین قانونی قطعی برای ایجاد تسهیلات گردشگری به تصویب رسید و توسعۀ ناهماهنگ فقط تا پایان برنامۀ چهارم مالزی به طول انجامید (1985-1981).
ویور[156] و اپورمن[157]، (2000) اظهار داشتهاند: تمرکز روی دو بخش اصلی از جمله کالاها و تولید از برنامۀ اول تا چهارم مالزی، بیانگر این است که مقصد در مرحلۀ درگیری معمولاً توسط اقتصاد که وابسته به کشاورزی و بخشهای محلی دیگر میباشد، قابل شناسایی است. حتی علیرغم کاهش وابستگی به این بخشها زمانی که در نیمۀ 1980 رکود اقتصادی رخ داده است، هنوز به عنوان یکی از عوامل اصلی اقتصادی دیده میشود.
مرحلۀ توسعه (برنامۀ پنجم تا نهم مالزی)
رکود اقتصادی منطقۀ آسیا در سال 1980، به اقتصاد مالزی صدمه رساند. به دنبال این در برنامۀ پنجم مالزی (1990-1986) دولت در زمینۀ شناسایی پتانسیلهای گردشگری جهت تولید درآمد، آغاز به کار کرده است. تجدید نظر در قانون سرمایهگذاری جهت توسعۀ واحدهای اقامتی استاندارد متوسط که هم به بودجۀ کمتری نیاز دارد و هم جهت خدماترسانی به گردشگران داخلی سودمند میباشد، در برنامۀ پنجم مالزی به یک امر حیاتی تبدیل شد و وابستگی به بودجه بالا را کاهش داد و در رفع اختلافات منطقهای اجتماعی اقتصادی موجود که به دلیل تأثیر قانون سرمایهگذاری قبلی رخ داده بود، مؤثر واقع شد. تنوعبخشی به محصولات گردشگری و سرمایهگذاری برای ساخت پروژههای گردشگری از جمله تسهیلات گردشگری، نوسازی هتلها و ساخت متلها در برنامۀ ششم توسعه (1995-1991)، تلاش مالزی را به منظور جذب بیشتر گردشگران بین المللی نمایان ساخت و توسعه نامتوازن منطقهای را (که قبلاً روی توسعۀ مناطق ساحلی غرب تمرکز داشت) کاهش داد.
در برنامۀ هفتم، توسعه گردشگری مالزی از طریق تنوع بخشی به محصولات و خدماتی که مقصد جهت برآوردن ترجیحات گردشگران با تمرکز بر ارزش و کیفیت ارائه میدهد، از نظر برنامهریزی و اجرا سازمان یافتهتر شده است. توسعه هتلها و جاذبههای گردشگری تا برنامۀ نهم مالزی ادامه داشت (2010-2006). این یافتهها نشان میدهد که مالزی در مرحلۀ توسعه مدل باتلر و در حال

دانلود متن کامل پایان نامه در سایت jemo.ir موجود است

نزدیک شدن به مرحلۀ تثبیت قرار دارد (وزارت گردشگری،2004).
جدول 5-2- جمع بندی مراحل توسعۀ گردشگری مالزی

مالزی: مراحل و ویژگیها
مرحلۀ اولیه گردشگری (مرحله مشارکت)
برنامۀ اول مالزی (1970-1965): توسعۀ زیرساختهای پایهای در چهار ناحیۀ شهرداری، اتخاذ رویکردهای تبلیغاتی گوناگون برای گردشگران داخلی، گردشگران بین المللی و پرسنل تجاری
برنامۀ دوم مالزی (1975-1971): توسعۀ زیرساختها و تسهیلات گردشگری در همۀ ایالتها، بهبود تسهیلات فرودگاه، برنامۀ بازاریابی سازمان یافته و کارآمد و افزایش فعالیتهای بازاریابی.
برنامه اول تا برنامۀ چهارم مالزی (1985-1981): تمرکز اقتصاد روی دو بخش کالاها و تولید.
مرحلۀ توسعه (2010-1986)
برنامۀ پنجم مالزی (1990-1985): شناسایی صنعت گردشگری به عنوان بخش به دست آورنده ارز خارجی، استراتژی بازاریابی جدید، توسعۀ مکانهای اقامتی، گنجاندن بخش-بودجه[158] بازار جدید گردشگری و ارتقای جاذبههای گردشگری.
برنامۀ ششم مالزی (1995-1991): سرمایهگذاری بیشتر در پروژههای گردشگری برای جذب بیشتر گردشگران بین المللی.
برنامۀ هفتم مالزی (2000-1996): تنوع بخشی به محصولات و خدمات مقصد، تاکید روی کیفیت و ارزش، تعریف کردن مجدد بخشهای بازار، گسترش بخش بازار و تبلیغات فشرده.
برنامۀ هشتم مالزی (2005-2001): تمرکز روی جایگاهیابی بازار.
برنامۀ نهم مالزی (2010-2006): ارتقای هتلها و جاذبههای گردشگری، تبلیغات گسترده و بهبود بخشیدن مسیرهای دسترسی.

7-2) جمعبندی و نتیجهگیری فصل دوم
این فصل از پنج قسمت تشکیل شده است؛ در بخش اول به مفاهیم و ابعاد برنامهریزی و مدیریت استراتژیک گردشگری پرداخته شده است. با توجه به مطالب ذکر شده در این بخش، میتوان اذعان داشت که نیاز به یک برنامهریزی در حوزه گردشگری بخصوص برای یک شهر، به منظور تبدیل به یک مقصد گردشگری ضرورت دارد. یکی از رویکردهای برنامهریزی گردشگری، استفاده از برنامهریزی استراتژیک برای رسیدن به آینده مطلوب است. در این خصوص برای توسعه صنعت گردشگری در سطح مقصد مورد مطالعه، الگوی جامع مدیریت استراتژیک دیوید مبنا قرار گرفت. بسیاری از مقصدها در رقابتی نزدیک به دنبال کسب منافع و مزایای هر چه بیشتر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در سطح جهان و بالا بردن سطح اشتغال ناشی از بهینهسازی این صنعت هستند. بنابراین بهرهبرداری از فرصتهای موجود در صنعت گردشگری، مانند هر فعالیت دیگری مستلزم اتخاذ سیاستهای اصولی و طرح برنامههایی مبتنی بر تحقیقات، مدیریت علمی و برنامهریزی هدفمند میباشد. در بخش دوم به توضیح گردشگری شهری و مباحث مربوط به آن اشاره شده است. توسعه گردشگری شهری به نوبهی خود منجر به احیا و بازسازی محیطهای شهری و بهرهمندی سایر ذینفعان آن، از جمله ساکنین مقصد میشود؛ بدین ترتیب گامی به سوی توسعهی گردشگری پایدار برداشته خواهد شد. در بخش بعدی به بررسی چرخۀ عمر مقصد و استراتژیهای مراحل مختلف چرخه عمر مقصد و مراحل چرخه حیات شهرها پرداخته شده است، در این قسمت به بررسی ویژگیهای مراحل توسعهی گردشگری از نگاه مدل باتلر و عناصر سازنده این مدل پرداخته شده؛ این مدل بسیار مورد استفاده قرار گرفته و غالباً برای مطالعۀ مکانهای گردشگری از منظر وضعیت فیزیکی، زیست محیطی و اجتماعی فرهنگی (رفتار و عکس العمل جامعۀ میزبان) به کار برده شده است. به نظر میرسد اهمیت این مدل به علت مطرح ساختن تغییراتی است که احتمالاً در آینده در مکانهای گردشگری که به مرحلۀ رکود میرسند، به وجود میآید و همچنین به استراتژیهای مراحل مختلف چرخۀ عمر مقصد پرداخته شده، در این خصوص به منظور اینکه برنامهریزان مقصد مزیت رقابتی مقصد را بهبود دهند و موقعیت مطلوبی به دست آورند، هر مرحله از چرخۀ عمر مقصد به دلیل ویژگیهای خاص، به استراتژیهای متفاوتی نیاز دارد. در بخش چهارم، به توضیح مقصدهای گردشگری نوظهور و مفاهیم و ویژگیهای آنها پرداخته شده است. این مقصدهای نوظهور با توجه به ویژگیها و متغیرهایی (تعداد گردشگران، نسبت جمعیت گردشگران به جامعه محلی، رقابت، سهم و رشد بازار، مشارکت جامعۀ محلی، سطح توسعه زیرساختها، رفتارهای جامعۀ محلی، مدیریت و اثرات گردشگری) که در مدل باتلر تعریف شده است، در مراحل اول و دوم مدل باتلر قرار میگیرند. در نهایت در بخش آخر به بررسی پیشینه تحقیق و معرفی یک نمونه خارجی از مقصدهای نوظهور (ناحیه کورکا در آلبانی) و همچنین بررسی کاربرد چرخۀ عمر و استراتژیهای انتخاب شده در مقصد گردشگری مالزی و جمعبندی مراحل توسعۀ آن پرداخته شده است.
جدول 6-2- شاخصهای مطرح برای بررسی عومل تأثیرگذار بر تدوین استراتژیهای ارتقای مقصدهای شهری نوظهور

ردیف ابعاد مؤلفه شاخص منبع