تدوین و الویت بندی استراتژی های ارتقای گردشگری مقصدهای شهری نوظهور- قسمت …

ماخذ: لاو (1992)
درآمد
عرق شهری
افزایش سرمایهگذاری، ارتقای بیشتر جاذبهها و محیط
سواربروک[90] (2000)، استراتژیهای دستیابی به توسعهی شهری از طریق گردشگری را شناسایی کرده است که در شکل نشان داده شده اند{به نقل از (شارپلی و رابرتز،165:2005)}:
توسعهی گردشگری به منظور توسعهی اقتصادی شهرها، از امریکای شمالی آغاز شد و به اروپای غربی و سپس، استرالیا، زلاندنو و سنگاپور نیز راه یافت. توسعهی گردشگری، نقش مؤثری در فرایند بازسازی فیزیکی محیطهای درون شهری بسیاری از شهرهای اروپایی و آمریکایی داشته و از این طریق به بهبود تصویر ذهنی این مقصدها منجر شده است. ظهور فضاهای تفریحی درون شهری، توسعهی سواحل، جشنوارهها، کازینوها، موزهها، سالنهای کنفرانس و استادیوهای ورزشی در واقع تجلی فیزیکی توسعه اقتصادی محلی از طریق گردشگری شهری است (راجرسون[91]،2002).
استراژیهای مبتنی بر رویدادها: برگزاری جشنوارهها و رویدادهای ویژه برای جذب گردشگران
استراتژیهای مبتنی جاذبهها: توسعه جاذبههای اصلی گردشگری
استراتژیهای مبتنی کسب و کار: برگزاری و میزبانی کنفرانسها، همایشها و نمایشگاهها
استراژیهای فرهنگی: پیشبرد فرهنگ معاصر مقصد
استراتژیهای تفریحی: ایجاد مراکز خرید، امکانات ورزشی، سینمار و… به عنوان جاذبههای گردشگری
احیا/بازسازی شهری
شکل شماره 6-2- استراتژیهای توسعه شهری از طریق گردشگری
ماخذ: (اسواربروک،2000). {به نقل از (شارپلی و رابرتز،165:2005)}
استمرار موفقیت در گردشگری شهری نیازمند نوآوری و سرمایهگذاریهای مداوم به منظور پیشی گرفتن از رقبای جدید میباشد. تیمور[92] (33:2005) در این باره میگوید: “شهرها با پیش گرفتن استراتژیهای توسعهی گردشگری محور، خود را گرفتار یک استراتژی بلندمدت کردهاند که هیچ ضمانتی برای موفقیت آن وجود ندارد”.
همان طور که گفته شد تلاش برای توسعهی گردشگری شهری در همه شرایط مولد ثروت نیست؛ بلکه وجود سه شرط اساسی برای سودمندی توسعهی گردشگری در شهرها و تاثیر مثبت آن در بهبود و توسعهی کلی شهر ضرورت دارد (محلّاتی، 1381).
شهر باید سیمایی جذاب داشته باشد؛
شهر باید حداقل دارای برخی عناصر نیرومند رقابتی در زمینه محصولات گردشگری باشد؛
منافع مورد انتظار از توسعه در دراز مدت باید فراتر از هزینهها در دراز مدت باشد.
به منظور دستیابی به منافع بلندمدت، گردشگری شهری باید به گونهای پایدار توسعه یابد.
3-4-2)گردشگری شهری پایدار
تیمور (29:2009) میگوید: توسعهی گردشگری شهری باید برای ساکنین محلی، صنعت گردشگری محلی، گردشگران و سایر ذینفعان مفید باشد و به عنوان بخش لاینفک استراتژیهای توسعهی شهری و توسعهی پایدار محسوب شود.
انجمن گردشگری سبز، که در تورنتوی کانادا فعالیت میکند، ” گردشگری شهری پایدار” را دارای چهار ویژگی می داند: مسئولیت زیست محیطی، احیای اقتصاد محلی، توجه و حساسیتهای فرهنگی و غنای تجربه.
منظور از مسئولیت زیست محیطی، حفظ، ارتقا و بهبود کیفیت محیط طبیعی و فیزیکی به منظور پایداری بلندمدت اکوسیستمهای منطقه است. احیای اقتصاد محلی به حمایت و پشتیبانی از اقتصاد و کسب و کار جوامع محلی اشاره دارد. منظور از حساسیت فرهنگی، استمرار و بقای فرهنگهای محلی و احترام به فرهنگهای مختلف و تنوع فرهنگی است. غنای تجربهی گردشگری شهری نیز به فراهم آوردن یک تجربهی رضایت بخش برای گردشگران از طریق مشارکت فعال و ارزشمند در محیط طبیعی، اجتماعی و فرهنگی مقصد اشاره دارد.
به گفتهی هینچ[93] (1996)، به منظور پایداری شهر و کارکرد گردشگری آن، سرمایههای اجتماعی، فیزیکی و فرهنگی مقصد را باید به گونهای پایدار برای توسعهی گردشگری شهری مورد استفاده قرار داد. منظور از گردشگری شهری پایدار، حفظ ویژگیها و خصایص جامعهی محلی و حفاظت و ارتقای ابعاد مختلف محیط شهری ( محیط انسان ساخت، طبیعی و فرهنگی) میباشد.
پاسکلیوا-شاپیرا[94] (2001) اهداف گردشگری پایدار شهری را این گونه بر می شمارد: حفظ میراث فیزیکی شهرها، تقویت تواناییهای فرهنگی و اجتماعی جوامع بومی، توسعهی بلند مدت، ایجاد فرصتهای شغلی مناسب، برقراری تعادل میان منافع ساکنین شهرها و گردشگران{به نقل از(تیمور،29:2005)}.
لاو (69:2002)، با نگاهی متفاوت، بر سه جنبهی دیگر از گردشگری پایدار شهری تاکید میکند؛ ظرفیت بارگذاری، حفاظت از میراث تاریخی و مقابله با آلودگی هوا.
مفهوم ظرفیت بارگذاری در مقصدهای شهری را میتوان از طریق اثرات منفی ناشی از حضور و استفاده انبوهی از گردشگران از محصولات مختلف شهری توضیح داد. با افزایش هزینههای ناشی از حضور تعداد زیادی از گردشگران در یک شهر، منافع اقتصادی گردشگری کاهش مییابد، از کیفیت تجربه گردشگر کاسته شده و محیط انسان ساخت شهرها دچار فرسودگی میشود.
دومین جنبهی مورد توجه لاو (69:2002) در گردشگری شهری پایدار، حفاظت از میراث تاریخی از طریق حفظ، بازسازی و به کارگیری مجدد بناهای قدیمی است. به عقیده ی او، اگر بناهای قدیمی شهرها در صنعت گردشگری به کار گرفته شوند، نه تنها حفظ و بازسازی این بناها تضمین میشود، بلکه بر غنای محیط انسان ساخت شهر نیز افزوده خواهد شد.
لاو (70:2002) برای حصول به سومین جنبهی گردشگری شهری پایدار؛ یعنی، کاهش آلودگی ناشی از رشد گردشگری در شهرهای بزرگ، توسعهی سیستم حمل و نقل عمومی و ایجاد و گسترش پیادهروها را پیشنهاد میکند.
تلاش برای توسعه گردشگری پایدار در شه

منبع فایل کامل این پایان نامه این سایت pipaf.ir است

رها، آسیبهای محیط طبیعی و انسان ساخت را به حداقل می رساند، میراث اجتماعی و فرهنگی را حفظ میکند، منافع اقتصادی حاصل از توسعه گردشگری را حداکثر ساخته و کیفیت زندگی ساکنین و تجربه گردشگران را بهبود می بخشد.
4-4-2) اهمیت مناطق شهری برای اهداف گردشگری
همانطور که بازار گردشگری، در سراسر جهان در حال توسعه است و گردشگری فعالیت قابل توجه شهرهای مدرن است؛ گردشگری شهری به استراتژی اصلی در طرحهای بازسازی شهرها تبدیل شده است. به همین دلیل گردشگری شهری به یک بخش پایهای مدیریت شهری نوین تبدیل شده است (بورگ[95]، ۱۹۹۱). گردشگری یک بازار مهم است، که با تخصیص مقدار زیادی از درآمدها به شهر توسعه مییابد. در نتیجهی توسعه گردشگری، ایجاد درآمدها و بکارگیری برای اقتصاد محلی، سبب تنوع محصولات ارائه شده میشود (سیراسی[96] و کریموگلو[97]، ۲۰۰۷).
هر مقصد شهری یک ماهیت متمایز دارد؛ یعنی، محققان و برنامهریزان استراتژیهای برنامهریزی متفاوتی را برای هر یک از آنها توسعه خواهند داد. اطلاعات نهایی و درست در مورد تقاضا برای گردشگری شهری، برای نمایندگان صنعت گردشگری و برنامهریزان اهمیت حیاتی دارد. یکی از مشکلات اصلی که بخش گردشگری با آن مواجه است، تعادل برقرار کردن بین عرضه خدمات، محصولات و زیرساختها با تقاضا برای این محصولات است. بدون داشتن اطلاعات کافی در این زمینه، تلاش برای جذب و توسعه بازار گردشگری شهری، مشکلاتی را برای برنامهریزان به وجود می آورد (سیراسی و کریموگلو، 2007).
مسئله مهم از دیدگاه برنامهریزان این است، که آنها برای مکانیابی فعالیتهای گردشگری و مدیریت توسعه گردشگری در مناطق شهری، چگونه استراتژیهای برنامهریزی را توسعه دهند. ایجاد گردشگری در شهرها؛ به خود شهر، انتظارات شهر، قرار دادن تنوع در گردشگری و استراتژیهای مؤثر انتخاب شده بستگی دارد (لاو[98]، ۱۹۹۳). تحقیق بازار در گردشگری شهری، به منظور دریافت الزامات و رضایت بازدیدکنندگان اهمیت زیادی دارد. در بسیاری از شهرها، از نظرسنجی بازدیدکنندگان، برای تحلیل دادهها و انطباق دادن آنها با استراتژیهای بازاریابی استفاده شده است (برگ[99] و همکاران، ۱۹۹۵).
بخش سوم: چرخه عمر مقصد[100] و استراتژیهای مراحل مختلف چرخۀ عمر مقصد
5-2) چرخه عمر مقصد
در بحث گردشگری اصطلاح مقصد همه جا ظاهر شده است؛ علی رغم این، مشخص نیست که منظور از مقصد چه چیزی است. مقصد، یک هتل است یا یک شهر یا یک ناحیه یا یک کشور؟ بیرمان[101] مقصد را به عنوان “یک کشور، ایالت، ناحیه، شهر یا شهرستان که به بازار عرضه میشود یا مکانی برای بازدید گردشگران ” تعریف کرده است. بدون توجه به آنچه حوزه جغرافیایی برای یک مقصد تعیین میکند؛ یک مقصد، یک محصول است که باید به گردشگران عرضه شود. مقصدهای گردشگری بر اساس جایگاهی که در چرخۀ حیات خود دارند واجد ویژگیهایی هستند که باید در فرایند تدوین استراتژی مورد توجه قرار گیرند.
در این زمینه مطالعات مختلفی توسط گیلبرت[102]،1939؛ استنفیلد[103]، 1978؛ یانگ[104]، 1983؛ در دورههای مختلف به منظور بررسی و نمایش مراحل مختلف رشد مقصدها در قالب مفهوم چرخۀ حیات مقصد گردشگری صورت گرفته است. اما اولین بار مفهوم چرخۀ حیات گردشگری توسط گیلبرت (1939) و کریستالر(1964) مطرح گردید. آنها معتقد بودند مقصدهای گردشگری در طی فرایند توسعۀ بقای خود، مراحل سهگانۀ اکتشاف، رشد و افول را با ویژگیها و سطوح مختلف تجربه میکنند. کرامپتون[105] و هنسارلینگ[106] (1978) مراحل چرخۀ حیات را به گونهای متفاوت از محققان قبلی ارائه نمودند. آنها معتقد بودند مقصدها در ابتدا وارد مرحله معرفی شده؛ سپس، مراحل شتاب و بلوغ را طی مینمایند و در نهایت دچار افول میشوند (ضیایی، 1392). در دهه 80 میلادی باتلر، چرخه حیات محصول را به گونهای تغییر داد که مناسب صنعت گردشگری باشد. ایدۀ اصلی باتلر (۱۹۸۰) از مدل چرخۀ عمر پهنه گردشگری (TALC)[107]، گرفته شده است. این مدل شش مرحله توسعه و تکامل مقصد گردشگری را در برمی گیرد، مرحلۀ اول؛ کاوش و اکتشاف مناطق توسط گردشگران است و از نشانههای آن عدم وجود امکانات و خدمات گردشگری میباشد؛ مرحله دوم گسترش-تحول است که مقصد گردشگری را از یک ارائه دهندۀ کوچک محصولات به یک صنعت بزرگ و یکپارچه تبدیل میکند. تثبیت؛ مرحلهای است که ورود گردشگران افزایش مییابد و اثرات منفی آن توسط جامعه میزبان تا حد زیادی تشخیص داده میشود. مرحلۀ بعدی رکود است که ورود گردشگران کند و متوقف میشود، بعد از آن مرحلۀ احیا است که دوره دیگری از روند گسترش و توسعه آغاز میگردد. آخرین مرحله، مرحلۀ زوال و سقوط میباشد که گردشگران علاقۀ خود را نسبت به آن منطقه از دست میدهند.
1-5-2) چرخۀ عمر مقصد گردشگری باتلر
چرخه حیات مقصد گردشگری باتلر در شکل 2-7- به نمایش در آمده است: