پیشینه تاریخی کودک خیابانی و کار

کودک خیابانی و پیشینه تاریخی آن:

از مظاهر صنعتی شدن و پیشرفت تکنولوژی کودک خیابانی تکدی و ولگردی است که شاید قدتی به اندازه تاریخ شهرنشینی داشته باشد. با وقوع انقلاب صنعتی در قرن 18 و سیر هجوم روستائیان به شهر برای کار در کارخانه ها و درامد بیشتر آغاز گردید.

این امر موجب حاشیه نشینی برخی از افراد جامعه شد که یا بیکار و یا به جهت عائله مندی و یا عدم مهارت کافی درآمد مناسبی نداشتند در این موقع کودکان ولگرد یا متکدی به صورت قارچ گونه ای در شهرها رشد کردند که ردپای آنها د رادبیات رئالیست اروپا می توان یافت. الیورتویست یکی از قهرمانان داستانهای چارلز دی کنز انگیس و گاوروش یکی از شخصیت های رمان برای نوایان ویکتور هوگوی فرانسوی است زندگی هایی شبیه کودکان خیابانی امروز داشتند.

جنگ که از عوامل آوارگی و بینوایی انسانهاست تاثیر منفی بر کودکان به ویژه ولگردی وتکدی آنها گذارد.

در کنفرانس تعلیم و تربیت وبازگشت دادن اطفال به راه راست در اجتماع دکتر ژان شازدل قاضی ددگاه اطفال فراسنسه در سخنرانی خود تحت عنوان دسته ای ضداجتماعی اطفال و بازگشت دادن آنها به محیط و جامعه از اصطلاح کودک کوچه استفاده کند و براین باور است که کودک کوچه را به جهت مشکلات خانوادگی ووضعیت نامطلوب اقتصادی انتخاب می کند (افتخاری –مواد ولگردی از نظر حقوق جزای تطبیقی)

کودکان خیابانی به دو دسته تقسیم می شوند

1-کودکان خیابانی اینها کودکانی هستندکه در خیابان زندگی می کنند وروابط بسیار کمی با خانواده خود دارند و یا اصلا خانواده ندارند و یا روابط خود را با آنها قطع کرده اند

مطلب مرتبط :   تعاریف پرخاشگری و اعتقادات نظری متفاوت روان شناسان

2-کودکان در خیابان اینها کودکانی اند که عمدتا در طول روز در خیابان هستند و شبها به منزل بر می گردند اینها اغلب کمک معاش خانواده ی می باشند.

از نظر تربیتی این کودکان به گروه کودکان غایب[1] تعلق دارند یعنی به کودکانی که هر زمان که به من حضور در مدرسه ابتدایی یا متوسطه را دارند خارج از هر نهاد اجتماعی یا بازپروری باقی می مانند.

به آنها کودکان در وضعیت دشوار[2] نیز گفته می شود. برخی از کودکان خیابانی جز کودکان دشوار[3] قلمداد شوند. زیرا مشکلات تربیتی برای پدر و مادر اولیا مدرسه پلیس و دستگاههای قضایی به وجود آورند( صلاحی-جاوید 1354)

 

پیشینه کودک خیابانی و کار

کودک یا صغیر اصطلاح حقوقی به کسی گفته می شود که از نظر سنی به نحو جسمی و روحی بریا زندگی اجتماعی نرسیده باشد براساس تبصره 1 ماده 1210 قانون فلانی ایران کودک به کسی اطلاق می شود در مورد پسران به پانزده سال تمام به دختران به نه سال تمام قمری نرسیده باشد و به عبارت دیگر بالغ نشده باشد( عبادی- شیرین 1375)

در ماده 1 کنوانسیون حقوقی کودک آمده است : منظور از کودک افراد زیر 18 سال هستند مگر آنکه قانون قابل اجرا در مورد کودک من بلوغ را کمتر تعیین کرده باشد.

تعریف واژه کودک خیابانی[4]

یونیسف کودکان خیابان را چنین تعریف می کند.کودکانی که عمده وقت خود را بدون مدیریت بزرگسالان در خیابان می گذرانند.

کودک خیابانی به تمام کودکانی اطلاق می شود که بیشتر وقت خود را در خیابان می گذرانند چه مشغول به کار باشند و چه نباشند و یا خانواده داشته باشند و یا نداشته باشد.

مطلب مرتبط :   درزمان غیبت امام مهدی چه کنیم؟

در منابع علمی روانشناسی کودک خیابانی به افرادی اطلاق می شود که شب را بدون اجازه والدین خود بیرون از خانه سپری کرده باشد( دکتر محمد گلزاری- روزنامه جمهوری –شماره 14002)

در تاریخ مشاهده میشود که گرایان حرفه ای از کودکان به عنوان وسیله ترحم دیگران برای تکدی استفاده می کردند. دوران قاجار را به جهت فقر وفلاکت و جهل عمومی دوران اوج تکدی و ولگردی دانست. فرد ریچارد در وصف گدایان دوران ناصرالدین شاه می نویسد انسان تعجب می کند که جامعه ای بدان وضع زندگی و ثروت چگونه بر پیکرگرایان می چسبد بعضی از کودکان تکدی به کلی از پوشیدن لباس خودداری می کنند. (راوندی –مرتضی 1375)

 

-les enfentabsont[1]

-enfantsen situation[2]

-les enfants difficiles[3]

-str eet children[4]