نگاهی بر ۸ هواپیمای پیشتر فوق محرمانه آمریکا که معمولا با UFO اشتباه گرفته می شوند


فرودگاه گروم لیک در پایگاه نیروی هوایی ادواردز نوادا که بیشتر با عنوان محدوده ۵۱ شناخته می شه، از زمان راه اندازی اش در سال ۱۹۵۵ میلادی تا به امروز، پیشرفت بعضی از عجیب ترین و پیشرفته ترین هواپیماهای دنیا رو تماشاگر بوده.

برنامه های فوق پنهونی ای که در محدوده ۵۱ دنبال می گردید، پروژه های مشکی خونده می شدن و در آخر به ساخت مواردی چون SR-71 Blackbird ختم شدن که بازم عنوان سریع ترین هواپیمای ساخته شده در دنیا با توانایی پرواز در بالاترین ارتفاع رو به خود اختصاص داده.۱۱۷ Nighthawk یکی دیگه از این پروژه هاست که عنوان اولین هواپیمای مخفی کار دنیا رو به خود اختصاص داده و RQ-170 هم یه هواپیمای بدون سرنشین مرموزه که با احتمال خیلی کم در آسمون رویت شده و از اون واسه مراقبت هوایی استفاده می شه.

U-2 Dragon Lady

این هواپیما رو میشه پیرترین عضو ناوگان مراقبتی نیروی هوایی آمریکا دونست. دراگون لیدی در کنار خیلی از قابلیتای هوایی منحصر بفرد خود یکی از تک و توک پرنده هاییه که نیروی هوایی آمریکا واسه بیشتر از ۵۰ سال اونو در ناوگان خود مورد استفاده قرار داد.

این هواپیمای جاسوسی تک نفره و تک موتوره میتونه در ارتفاع ۷۰ هزار پایی به پرواز دربیاد و تحت هرگونه شرایط آب و هوایی به جستجو در فعالیتای دشمن بپردازه. اما بهره مندی از این توانایی هم خیلی ساده نیس؛ واسه اینکه دراگون لیدی بتونه به ارتفاع ۷۰ هزار پایی صعود کنه لازمه که با سرعت ۱۹ کیلومتر بر ساعت در وضعیت واموندگی قرار بگیره.

اگه سرعت هوپیما ذره ای از این اندازه کمتر شه، ارتفاع خود رو از دست میده و درنتیجه شانس شناسایی اون به وسیله دشمن زیاد می شه. اگه هم سرعت از این اندازه بالاتر رود به خاطر فشار اضافه ای که به ساختار مکانیکی اون وارد می شه ممکنه که دچار لرزشای شدید شه.

نکته دیگری که باید به اون اشاره شه اینه که چون فشار هوای داخل کابین این هواپیماها تنها کمی زیاد شده لازمه که خلبان قبل از تیک آف به مدت یه ساعت در اکسیژن خالص تنفس کنه و از این روش کلیه اثرات نیتروژن رو از بدن خود پاک کنه. وگرنه احتمال دچار شدن به بیماریای به وجود اومده به وسیله کم فشاری هوا در این افراد زیاد می شه.

A-12 Oxcart

A-12 نمونه دیگری از هواپیماهای جاسوسی آمریکاست که توانایی پرواز در ارتفاعات بالا رو داره و به وسیله کلارنس جانسون و تیم Lockheed Skunkworks اش ساخته شده. مثل مدل قبلی این هواپیما هم به شکلی طراحی شده که توانایی حرکت در ارتفاعات بالا با سرعت زیاد رو داشته باشه تا از تیررس سیستمای سپر موشکی شوروی در امان بمونه.

جالبه بدونین که A-12 هیچ وقت در خدمت نیروی هوایی آمریکا نبوده و در مقابل واسه سازمان جاسوسی مرکزی آمریکا (CIA) ماموریتایی رو در اتحادیه جماهیر شوروی و کوبا انجام می داده.

اما برخلاف U-2، این هواپیما فقط به مدت ۵ سال (از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸) استفاده شد و در آخر هم جاش رو به یه مدل قوی تر و بزرگ تر به نام SR-71 Blackbird داد با این همه، CIA تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی این پروژه رو بازم در وضعیت پنهونی نگه داشت.

یه حقیقت باحال: کولونل کالینز که انگجت واسه جفت و جور این مطلب از اون کمک گرفت، اولین خلبانیه که یه فروند هواپیمای A-12 رو در جریان حادثه ای در نزدیکی Wendover یوتا در می سال ۱۹۶۳ از دست داد.

SR-71 Blackbird

پرنده مشکی رو میشه بهترین هواپیمای تولید شده به وسیله آمریکا دونست. این هواپیما میتونه در ارتفاعات بالاتر از ۷۰ هزار پایی به پرواز دربیاد و سرعت خود رو به سه ماخ برسونه.

جالبه بدونین که این پرنده از موشکای سطح به هوا دوری نمی گزیند و در  مقابل تلاش می کنه با بالابردن سرعت خود از اونا پیشی بگیره.

پرنده مشکی در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی بازنشسته شد با این حال از نظر ارتفاع پرواز یا بیشترین سرعت بازم رکورد دار ناوگان هوایی این کشوره.

D-21

D-21 یکی از تک و توک هواپیماهای ساخته شده روی زمینه که می تونه سریعتر از SR-71 حرکت کنه. نیروی هوایی آمریکا این هواپیما رو واسه انجام ماموریتای جاسوسی در قلب محدوده هوایی دشمن طراحی کرد. این دِرون شناسایی که از هوا شروع به حرکت می کنه، می تونه در ارتفاعات بیشتر از ۹۰ هزار پایی سرعت خود رو به ۳٫۵ ماخ برسونه (۴۳۲۱ کیلومتر بر ساعت).

نکته ای که باید به اون اشاره شه اینه که D-12 تنها یه بار قابل استفاده س. این هواپیماهای بدون سرنشین به شکلی طراحی شدن که سیستم دوربین خود رو در مقطع انتهایی ماموریت به بیرون پرتاب می کنن و به صورت خودکار نابود می شن.

بدیش اینه پروژه به کار گیری این درون فقط به مدت دو سال (از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱) زمان برد.

F-117 Nighthawk

اگه قرار باشه یکی از هواپیماهای مورد استفاده در محدوده ۵۱ رو به خاطر مارایی بودن تکنولوژی به کار رفته در پیشرفت اش انتخاب کنیم، انتخاب شک نداشته باشین F-117 Nighthawk میشه که عنوان اولین جت جنگی مخفی کار دنیا رو در اختیار داره.

این هواپیما همونطور که در تصویر می بینین شکلی ارگونومیک داره و رنگ بدنه اش هم به شکلی انتخاب شده که سیگنالای راداری رو به خود جذب کنه و بخاطر این سطح مقطع راداری اون برابر با ۰٫۰۰۱ متر مربعه و در نتیجه امکان تشخیص اون به وسیله این سیستما در کمترین اندازه ممکنه.

Tacit Blue

این هواپیما که با نام مستعار «نهنگ» شناخته می شه هیچ وقت در میادین جنگ رویت نشد و از پایه هم واسه اینجور منظوری ساخته نشده. در مقابل نیروی هوایی آمریکا این پرنده آهنی با شکل عجیب و غریبش رو به عنوان پلتفرمی واسه نمایش تکنولوژی مخفی کاری خود طراحی کرد و همزمان تلاش داشت ثابت کنه می شه از این تکنولوژی واسه پایش دائمی خطوط مقدم یه میدون مقابله بدون شناسایی شدن بهره جست.

RQ-170 Sentinel

ما تقریبا هیچ جزئیاتی در مورد هواپیمای RQ-170 که به دست لاکهید مارتین طراحی شده نمی دونیم. این پلتفرم مراقبتی هوایی، به وسیله نیروی هوایی آمریکا و CIA مورد استفاده قرار می گرفت و از اون واسه انجام ماموریتای مراقبتی بر فراز پاکستان استفاده شده. بعضی خبرگزاریا حتی گفتن که واسه شناسایی موقعیت اسامه بن لادن هم از این پرنده آهنی استفاده شده.

اگه یادتون باشه این همون هواپیمای جاسوسی پیشرفته ایست که چندی قبل از آسمون کشورمون پایین آورده شد و از پایه هم پروژه مربوط به اون به این خاطر لغو و از حالت پنهونی خارج گردید که مقامات آمریکایی مجبور شدن در رسانه ها خبر سقوط اونو تایید کنن.

B-2 Spirit

این هواپیما در اصل یه جور بمب افکن دوربرد تاکتیکی و مخفی کاره که می تونه محموله هسته ای خود رو بدون اطلاع دشمن در هر نقطه ای از این کره خاکی بریزه (البته تا وقتی که توده قارچی شکل به وجود اومده به وسیله انفجار به وسیله اونا رویت شه).

برد عملیاتی این بمب افکن بیشتر از ۹۶۰۰ کیلومتره (در صورت سوخت گیری هوایی برابر با ۱۶۰۰۰ کیلومتر) و می تونه بدون حتی یه بار فرود، طول اقیانوس آروم رو دوبار بپیماید.

نکته دیگری که باید به اون اشاره شه اینه که خیلی از تکنولوژیای رادارگریز این هواپیما با  F-117 Nighthawk مشترکه و تنها فرق اونا شاید شکل ظاهری بالشون باشه.

هرچند شاید هیچ وقت یکی از این بمب افکنا رو در آسمون نمی ببینن اما آمریکا در نظر داره که پروژه ۲٫۱ میلیارد دلاری B-2 رو دست کم تا سال ۲۰۵۸ ادامه بده.


همونطور که مشاهده کردین این هواپیماها قابلیتای عیجب و غریبی دارن و شاید به همین خاطره که بسیاری اونا رو با UFOها یا همون وسایل پرنده نامعلوم اشتباه می گیرن. کارکرد فوق العاده این هواپیماها نتیجه مستقیم طراحی بی نظیرشونه. فقط کافیه نگاهی به D-21 بباندازید. این درون که سرعت اون برابر سه ماخ اعلام شده بیشتر مثل موتورهای A-12 Oxcart به نظر میاد تا یه پهپاد.

خوب پاپ روزنامه نگار و مولفیه که به خاطر علاقه زیادش به موضوع UFOها یا (اجسام پرنده بدون سرنشین) شناخته می شه و بررسیای زیادی رو در این مورد انجام داده. اون دراین باره میگه: بعضی از هواپیماهایی که در محدوده ۵۱ پیشرفته یا مورد آزمایش قرار گرفتن اونقدر عجیب و غریب هستن که بعضی وقتا با UFOها اشتباه گرفته می شن و بارها از طرف مردم به نهادهای امنیتی گزارش شدن و بیشتر این گزارشات هم وقتی ارائه شدن که ساخت اونا به صورت عمومی اعلان نشده بود.

اون در مصاحبه اش با انگجت گفت: بعضی از این گزارشات از طرف خلبانانی ارائه شدن که بعد از مشاهده هواپیمایی با سرعت و ارتفاع غیرقابل باور اونا به این نتیجه رسیدن که اون شی پرنده فقط می تونه یه UFO باشه و بخاطر این ماجرا رو به مقامات گزارش دادن.

پاپ ادعا می کنه که ارائه اینجور گزارشاتی فقط می تونه به نفع وزارت دفاع آمریکا باشه چراکه اینجور داستانای غیرقابل باوری تحلیل کنندگان اطلاعاتی شوروی رو از جلب توجه به پروژه های فوق پنهونی آمریکا باز می داره.

پاپ توضیح میده: در واقع دولت آمریکا نقش زیادی در تشکیل باورهای نادرست مردم در مورد اجسام پرنده بدون سرنشین اجرا می کنه و از این واسه نفع می بره.

البته راز و رمز خیلی از این پروژه ها و رابطه شون با پدیده های غیرقابل توصیف واسه اونا که در تشکیل این شایعات نقش داشتن و در مرکز ماجرا بودن عجیبپ نیس.

کولونل کنث کالینز بازنشسته نیروی هوایی آمریکا یکی از تک و توک خلبانانیه که در جریان روند تست A-12 Oxcart در محدوده هوایی ۵۱ اونو در آسمون به پرواز درآورده س اما چیز زیادی در مورد مشاهده UFO در دور و بر این منطقه و جنجالای مربوط به اون به یاد نداره.

کالینز در این باره گفت: برنامه Oxcart و محدوده ۵۱ بسیار پنهونی و سری بودن؛ ما خلبانا هم فقط اطلاعات لازم واسه به پرواز درآوردن اونا رو دریافت می کردیم. ما هیچ وقت گزارشات خارجی در مورد UFOها دریافت نکردیم و خود من هم هیچوقت چیزی در مورد خبر مشاهده نورهای متحرک در آسمون یا هرچیز غیر عادی دیگری نشنیدم.

کالینز در ادامه میگه: عجیب ترین موضوع واسه من این بود که من در اواسط پروازم بودم که تماسی از واحد عملیاتی رو دریافت می کردم و در نتیجه با سرعت به پایگاه باز می گشتم و لباس خاص ام رو به تن می کردم و در داخل یه هواپیمای A-12 می نشستم تا به شکار یه بالن مراقبتی روس بروم که بر فراز اون محدوده هوایی به پرواز درآمده بود.

نمی دونم تصورشون این بود که من می خوام ضمن پرواز با سرعت ۳ ماخ چیکار عجیب ای رو انجام دهم و چیجوری بالن روسی رو شکار کنم. من اونقدر سریع حرکت می کردم که اصلا چیزی نمی دیدم. اما یکی از فرماندهان تصورش این بود که اینجور کاری ممکنه و من هم که عاشق پرواز با اون هواپیما بودم با کمال میل اطاعت می کردم.